برای پدرم
که زخم هایش را مرهمی ندید
و همه ی پدرهای مرد روزگار

آهنگ و تنظیم : امید پژوهش
خواننده : حسین داودی
ترانه سرا : علیرضا حسینی


واسه من کوه ، طرحی از یه مَرده
یه مَردی که دلش دریای درده
کسی که حُرمتِ اسم ِشریفش
تو عمق ِرگ و ریشه م ، رِخنه کرده …

کسی که حتی یادش تکیه گاهه
اگه دنیا سَرم آوار باشه
کسی که خوب این و یاد من داد
که باید عشق ، بی تکرار باشه …

یه تن در بُرده از حَبس ِعداوت
که با چشم‌بند هم ، بیدار بوده
کسی که پشتِ هر زخمی که برداشت
همش دستِ خودی در کار بوده …

دلم ، درگیر ِتقویم ِگذشته ست
که از این حال و روزم با خبر نیست
یه عمری رفت ، تا این که بدونم
برای من ، کسی مثل پدر نیست …

من از امنیتِ عشقِ تو بوده
که تا مِعراج ِآرامش رسیدم
برای من ، چی با ارزش تر از این
که زیرِ سایه ی تو ، قد کشیدم …

زمونه هر چه کرد از پا بیفتی
تو مغرورانه زانو خم نکردی
به دوش ِخسته بارِ غم کشیدی
ولی از اعتبارت کم نکردی …

صبورانه تحمل کردی یک عمر
همه سنگینیِ این زندگی رو
حلالم کن پدر ، من طاقتم نیست
عذاب ِاین همه شرمندگی رو …

دلم ، درگیر ِتقویم ِگذشته ست
که از این حال و روزم با خبر نیست
یه عمری رفت ، تا این که بدونم
برای من ، کسی مثل پدر نیست …

تهران ، ۱۷ خرداد ۹۳
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پدرم هر چه زخم خورد از خودی ها بود … از حبس ناجوانمردانه‌ی تا پای مرگ ، تا شکست‌های پشت هم و تنهایی‌هایش … برای من اما بدون تردید مفهوم استقامت و درستی و یقین است … تعبیر صبوری و تحمل … پدر ، همیشه اسطوره ی زندگی ست … همیشگی ست …